ကမ္ဘာ

သူရဲ့ အဂတိ ဦးမိုး – ဟာ… ကိုတိုး။ ပျောက်နေပါလားဗျ။ ခင်ဗျား မလာတာနဲ့ ကျုပ်လည်း တစ်ယောက်တည်း စကားမပြောရလို့ ဗိုက်ထဲမှာ လေတွေပြည့်နေပြီ ဟား… ဟား… ဟား…။ ဒါနဲ့ ဘာတွေနဲ့ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေလို့လဲဗျ။ အခါတွင်းကတည်းက ပျောက်နေလိုက်တာ။ ခရီးသွားနေတာလား။ ဦးတိုး – မဟုတ်ပါဘူး ကိုမိုးရ။ နွေတစ်တွင်းလုံးမှာ ပူလွန်းလို့ မုန့်လေပွေလို ဖြစ်နေတဲ့ အိမ်ခေါင်မိုး တွေကို ပြုပြင်ရသေးတယ်။ ဒါက ခင်ဗျားတို့လို တိုက်ခန်းမှာနေတဲ့သူတွေ မသိသေးတဲ့ ခြံနဲ့ အိမ်နဲ့ နေတဲ့လူတွေရဲ့ ရာသီပေါ် ပုံမှန်အလုပ်တစ်ခုပေါ့။ ဒီလိုမှ မလုပ်ရင် မိုးဦးလေဦး မိုးကြမ်းကြမ်း လေကြမ်းကြမ်းမှာ မိုးထားတဲ့ သွပ်ပြားတွေ လွင့်ကုန်မယ်။ မဟုတ်ရင်လည်း နွေရာသီ ပူတဲ့အချိန်

စုံ-မ ပြဿနာ အဖြေရှာ ဦးမိုး – လာဗျ လာဗျ။ ခင်ဗျား ဒီနေ့ နောက်ကျတယ်နော်။ ဘာလဲ၊ ဆီသွားတန်းစီနေတာလား။  ဦးတိုး – မဟုတ်ရပါဘူးဗျာ။ အိမ်မှာ ဟိုလုပ်ဒီလုပ်နဲ့ ကြာသွားလို့ပါ။  ဦးမိုး –  ဪ ဟုတ်လား၊ မသိပါဘူးဗျာ။ ခေတ်မီအောင်များ ဆီသွားတန်းစီနေသလားလို့ မေးတာပါ။  ဦးတိုး – ပုံမှန်အခြေအနေမှာကတည်းက ကျွန်တော်က ကားကို ဆီအပြည့်ဖြည့်ထားလေ့ရှိတယ်။ ကားကလည်း ဟိုနားသည်နား အဖိုးကြီးအဖွားကြီး နှစ်ယောက်တည်း သုံးတာဆိုတော့ ခရီးဝေးဝေးလည်း မသွားဖြစ်ပါဘူးဗျာ။ သွားဖြစ်ရင်လည်း တိုင်ကီအပြည့် ပြန်ဖြည့်တဲ့အကျင့်ကို လုပ်ထားတော့ အခုအချိန်မှာ ဆီဆိုင်မှာ တန်းသွားစီရင်တောင် သူတို့ရောင်းပေးတဲ့ ၁၅ လီတာတောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး။  ဦးမိုး – အေးဗျာ။ ခင်ဗျားလိုလူတွေချည်းပဲဆိုရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ အခုတော့ တစ်ရက်ခြားပဲ ကားတွေကို မောင်းခွင့်ပေးထားသေးတယ်လို့