သိုက်စိုးထွန်း (နတ်ရွာ)

လုပ်ငန်းခွင်ဆက်ဆံရေးကို ကောင်းမွန်အောင်တည်ဆောက်ဖို့ကြိုးစားရာမှာ မျှတမှုရှိတဲ့ဆက်ဆံရေးတစ်ရပ်၊ သမာသမတ်ကျတဲ့ဆက်ဆံရေးတစ်ရပ်ဖြစ်အောင်တည်ဆောက်တာက အရိုးရှင်းဆုံးနဲ့ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း တစ်ရပ်ဖြစ်ပါတယ်။ အလုပ်ရှင်နဲ့ အလုပ်သမားဆိုတာက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန်အမှီသဟဲပြုနေကြရတာပါ။ ဝန်ထမ်းတွေက ထိုက်သင့်တဲ့လူနေမှု အဆင့်အတန်းတစ်ရပ်နဲ့နေနိုင်ဖို့အတွက် သင့်တင့်မျှတတဲ့ လုပ်ခလစာကို လိုချင်ကြတယ်။ အလုပ်ရှင်ဘက်ကကျတော့လည်း ကုန်ပစ္စည်းထုတ်လုပ်တာတွေ၊ ဝန်ဆောင်မှုပေးတာတွေအတွက် ဝန်ထမ်းလိုတယ်။ တစ်ဖက်ကိုတစ်ဖက် အပြန်အလှန်လိုအပ်နေကြတဲ့အခြေအနေတစ်ခုမှာ၊ တစ်ဖက်မရှိရင် တစ်ဖက်က ရပ်တည်လို့မရနိုင်တဲ့အခြေအနေတစ်ခုမှာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်ဆက်ဆံရေးကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် တည်ဆောက်ထားနိုင်ကြရင် လူသာဓုခေါ်၊ နတ်သာဓုခေါ်တဲ့အနေအထားမျိုး ရောက်နိုင်တာပေါ့။ နှစ်ဦးနှစ်ဘက်ဆက်ဆံရေးမှာ အလုပ်ရှင်အနေနဲ့ သင့်တင့်မျှတအောင်ဆက်ဆံတာမျိုး၊ သက်ဆိုင်ရာ ဥပဒေတွေနဲ့အညီ၊ အလုပ်ရှင်-အလုပ်သမားသဘောတူစာချုပ်မှာဖော်ပြထားတဲ့အချက်တွေနဲ့အညီဆက်ဆံ တာမျိုးကို လိုလားကြတယ်။ စာချုပ်တွေပျက်ပြယ်သွားတာမျိုးကို မလိုလားကြဘူး။ ပြဋ္ဌာန်းထားတဲ့ ဥပဒေတွေ၊ ချုပ်ဆိုထားတဲ့ စာချုပ်တွေအပေါ်ပဲ လိုက်နာနေရုံနဲ့ပြီးသလားဆိုတော့ မပြီးသေးဘူး။ အလုပ်ရှင်နဲ့ အလုပ်သမားကြားမှာ စာရွက်စာတမ်းနဲ့ချရေးမထားပေမဲ့၊ ဒီလိုဒီလိုတွေလေးစားလိုက်နာကြစတမ်းလို့ နှုတ်ကကြိုပြောမထားကြပေမဲ့ အပြန်အလှန် […]

လူ့စွမ်းအား အရင်းအမြစ် စီမံခန့်ခွဲသူတွေအနေနဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့ သဘောသဘာဝတွေကို မှန်မှန်ကန်ကန် နားလည်ထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဆိုတာ ဘုံရည်မှန်းချက်၊ ဦးတည်ချက်တွေအတွက် သက်ရှိ၊ သက်မဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို စုစည်းပြီး လမ်းကြောင်း တစ်ခုဆီ ကို ချီတက်နေတဲ့ အစုအဝေးတစ်ခုပါပဲ။ အဖွဲ့အစည်းက ပိုင်ဆိုင်သမျှတွေထဲမှာ အဖွဲ့အစည်းဝင်တွေ၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ဝန်ထမ်းတွေက တန်ဖိုးအမြင့်မားဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှုလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ တစ်နည်းပြန်တွေးရင် တန်ဖိုးမြင့်တဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရတဲ့ အဖွဲ့အစည်းက ရေရှည်မှာ ထိရောက်အောင်မြင်တဲ့၊ စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအဖြစ် ရပ်တည်နိုင်မှာပါ။ မဟုတ်ရင်တော့ မလွယ်ဘူးပေါ့။ အဖွဲ့အစည်းဝင်တွေထဲမှာ ခေါင်းဆောင်နေရာက နေရတဲ့သူ၊ နောက်လိုက်နေရာက နေရတဲ့သူ၊ ခေါင်းဆောင်မှု ပေးနေရတာနဲ့ တစ်ပြိုင်တည်း မှာပဲ နောက်လိုက်အဖြစ်လည်း ဆောင်ရွက်နေရသူ စသည်ဖြင့် လူအမျိုးမျိုး၊ အလွှာအမျိုးမျိုး ရှိတာပါ။

ကျင်လည်ရတဲ့ အဝန်းအဝိုင်းအတွင်းမှာ မသေချာမရေရာမှုတွေက အမြဲမင်းမူနေတယ်။ အခြေအနေတွေက အမြဲပြောင်းနေတယ်။ နည်းပညာတွေကလည်း တိုးတက်လာတယ်။ ပြိုင်ဘက်တွေကလည်း ပိုပိုများလာတယ်။ ဒီအခြေအနေမျိုးမှာ အသိပညာဗဟုသုတ အမြဲရှာမှီးနေတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေ၊ ရလာတဲ့ အသိပညာတွေကို ကိုယ့်အဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှာ ပျံ့ပွားအောင်ပြုနိုင်တဲ့သူတွေ၊ ဒီပညာတွေကို ကိုယ်ထုတ်မယ့် ထုတ်ကုန်၊ ကိုယ်ပေးမယ့် ဝန်ဆောင်မှုတွေအတွက် ထိထိမိမိ အသုံးချပေးနိုင်တဲ့သူတွေကသာ ရေရှည်ရပ်တည်နိုင်ကြမှာပါ (Nonaka & Takeuchi, 2007)။ ရှာမှီးထားတဲ့၊ ရရှိထားတဲ့ အသိပညာဗဟုသုတတွေကို တစ်ယောက်ကနေ တစ်ယောက်၊ တစ်ဖွဲ့ကနေ တစ်ဖွဲ့၊ ဌာနခွဲတစ်ခုကနေ နောက်တစ်ခု အချင်းချင်း စီးဆင့်ပျံ့ပွားအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ အဖွဲ့အစည်း၊ ဒီစနစ်မျိုး အားကောင်းအောင် တည်ဆောက်ထားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေကသာ ကိုယ့်ရည်မှန်းချက်၊ ဦးတည်ချက်တွေကို ထိထိရောက်ရောက် အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ပြီး ဒီစနစ်မျိုးမရှိတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေထက်စာရင် ရေရှည်ရပ်တည်နိုင်စွမ်း ပိုမြင့်တာကိုလည်း

ပညာရေးနယ်ပယ်မှာ သင်ယူခွင့် အခွင့်အလမ်းတွေ တဖြည်းဖြည်း ပိုများလာတာ ဝမ်းသာစရာပါ။ ဟိုနေရာ၊ ဒီနေရာ စသည်အားဖြင့် နေရာ အတော်များများမှာ အခွင့်အလမ်းတွေများလာတဲ့ သဘောရှိပါတယ်။ အထူးသဖြင့် မဟာဘွဲ့၊ ဘွဲ့လွန်ဒီပလိုမာစတဲ့သင်တန်းတွေတက်လိုသူတွေအတွက် အရင်ကထက် အခွင့်အလမ်း ပိုများလာတယ်လို့ ပြောရင် ရနိုင်မှာပါ။ ပညာရေး အဖွဲ့အစည်းတွေထူထောင်လာကြတာတွေရှိသလို ထူထောင်ထားတဲ့တက္ကသိုလ်၊ ကောလိပ် တွေမှာလည်း သင်တန်းအမျိုးအစားအသစ်တွေ တိုးတိုးဖွင့်ကြတာတာတွေရှိတာပေါ့။ ဒါ့ထက်ပိုတာက သင်ကြားမှု ပုံစံတွေပါ ပြောင်းလာကြတာပါ။ ဟိုအရင်ကတော့ တက္ကသီလာ မြကျွန်းသာဆိုတာ အဝေးသင် တက္ကသိုလ်တွေကလွဲလို့ ကျောင်းပရိဝုဏ်ထဲ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ နှစ်ပေါက်အောင် ဥဒဟိုသွားနိုင်မှ ကျောင်းတော်သားအဖြစ် ရောက်ရတာ မဟုတ်လား။ အခုနောက်ပိုင်းကျတော့ အခြေအနေအကြောင်းကြောင်း တွေရဲ့တွန်းပို့မှုအရ ရာနှုန်းပြည့် အွန်လိုင်းစနစ်နဲ့ ဖွင့်ပေးတာမျိုးတွေတောင် ရှိလာကြပြီ။ အွန်လိုင်းစနစ်ဆိုတာက တက္ကသိုလ်၊ ကောလိပ်တွေနဲ့ အလှမ်းကွာနေတဲ့