The Corner

The Corner

cropped-Logo_round_grey-background.png

ဏေသွေးအိမ်

တိမ်မဲ့မိုး

ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ပူလောင်နေသည့် ထဲတွင် ခရီးသွားရသည်က ဝေဒနာအထုပ်ကြီးတစ်ခုကို ရွက်ထားရသည့်နှယ်။ ကားတံခါးပေါက်မှ အရှိန်ဖြင့် တိုးဝင်နေသည့် လေပူများကလည်း ပူမဖြေနိုင်သော်လည်း ဖြေသိမ့်စရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်ဇာတိကို ပြန်ရသည်ဖြစ်၍ ဇာတိဇောကပ်နေသည်ကလည်း ပံ့ပိုးမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ခရီးသည်တင်ကားကဖြင့် ခရီးသည် တင်လိုက်၊ ဆင်းလိုက်နှင့် နိစ္စဓူဝ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသည်။ နေပူဒဏ်နှင့်အတူ အင်ဂျင်အပူဒဏ်တို့ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ထွေးပိုက်ထားရချေသည်။ မယူချင်လည်းမရ၊ မရချင်လည်း ယူနေရသည်။ ထိုသို့ လုံးထွေးနေသည့် အပူအမျိုးမျိုးတို့ကို ကား၏ လီဗာတံက မည်သို့မျှ ဂရုစိုက်လိမ့်မည်လည်း မဟုတ်ချေ။ မခံစားနိုင်လျှင် အာရုံပြောင်းသည့်အနေဖြင့် အဝေးမှ မြင်ကွင်းများကို ငေးကြည့်နေရသော်လည်း တလက်လက်ထနေသည့် တံလျှပ်များကြောင့် မျက်လုံးထဲမှတစ်ဆင့် အပူတို့ စီးဝင်လာသလို ခံစားရပြန်သည်။ လယ်ကွင်းများကလည်း ရိတ်သိမ်းပြီးစ အချိန် ဖြစ်၍ ရိုးပြတ်ဝါဝါများက […]

တိမ်မဲ့မိုး Read More »

ဆူလေဗန်မောင်းထုတ်ခဲ့သည့် လူဝံ

ငယ်ငယ်ကတည်းက ကစားခြင်းကိုနှစ်သက်ခုံမင်သူဖြစ်သဖြင့် ကိုယ့်မြို့တွင်ကစားသည့်နည်းရှိသမျှကို လိုက်ကစားဖြစ်သည်။ ကိုယ့်မျိုးနွယ်ထဲတွင်လည်း အားကစားနှင့်ပတ်သက်၍ မျိုးရိုးလည်းမရှိ။ ယနေ့ထိ မျိုးနွယ်ရင်းများတွင်သာမက တစ်ဝမ်း နှစ်ဝမ်းမျိုးနွယ်များထဲတွင်လည်း စွဲစွဲမြဲမြဲအားကစားလုပ်သူဟူ၍လည်း ကျွန်နော်တစ်ယောက်သာရှိသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် အားလုံးထဲတွင် ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းအားယားနေ၍လည်း ဖြစ်ခွင့်ရှိပေသည်။ သို့ကလို ကစားသော်လည်း အပျင်းပြေကစားခြင်းမျိုးမဟုတ်။ ရပ်ကွက်ထဲတွင် သူများ ဘောလုံးကန်နေ၍ လိုက်ကန်ခြင်းမျိုးမဟုတ်။ ကံအသင့်အခွင့်ဆိုင်သည်ဟုဆိုနိုင်သည်။ အားကစားသင်ပေး သည့်ဆရာတစ်ဦးက ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျနော်ကိုရွေးချယ်ခဲ့သဖြင့် ဆရာနှင့်စနစ်တကျသင်လျက် ကစားရ ခြင်းမျိုးဖြစ်သည်။ ပင်ပေါင်၊ ဘတ်စကက်ဘော ၊ ဘောလီဘော တို့ကို ဆရာကစနစ်တကျသင်ပေးခဲ့သည်။ ထိုသို့ဆရာထံတွင် လေ့ကျင့်ကစားနေရင်းဖြင့် ကျောင်းသွားကျောင်းပြန်လမ်းတွင် ရိုးရာခြင်းဝိုင်းတွေ့ပါက လည်း ဝင်ပါလိုက်သေးသည်။ သို့ဖြစ်၍ လက်ဦးဆရာထံတွင် မကစားဖြစ်သည့်အခါ ခြင်းဝိုင်းသို့ရောက်သွား ပြီး တွေ့ဖူးသမျှ မြင်ဖူးသမျှလိုက်လုပ်နေသည်ကို ခြင်းဆရာကြီးတစ်ယောက်က အမြင်မတော်ဟန်ရှိသည်နှင့်တူ သည်။ ကျွန်တော့်ကို

ဆူလေဗန်မောင်းထုတ်ခဲ့သည့် လူဝံ Read More »

အနာဂတ်ကို တောင်းပန်ခြင်း

ကျွန်တော် တစ်ရက်က ဖေ့စဘုတ်ပေါ်တွင် သတင်းတစ်ပုဒ် ဖတ်လိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း ထိုသတင်းကို လူများ ကြိုက်နှစ်သက်မှု နည်းသလို စိတ်ဝင်စားမှုလည်း မရှိကြောင်း တွေ့ရသည်။ သတင်းက ကမ္ဘာနာရီ လှုပ်ရှားမှု အထိမ်းအမှတ် ထိုင်းနိုင်ငံက ပြည်သူတွေကို တစ်နာရီ (၆၀ မိနစ်) မလိုအပ်ပဲ လျှပ်စစ်မသုံးဘဲနေရန် (မီးပိတ်ထားကြရန်) တောင်းဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် အတော်သဘောကျသည်။ ဖြစ်နိုင်သည် မဖြစ်နိုင်သည်၊ ဖြစ်လိမ့်မည် မဖြစ်လိမ့်မည်ကို အသာထား၍ အင်မတန်ဖြစ်သင့်သော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းကို တစ်ဦးတည်း ထောက်ခံမိသည်။ သို့သော် လွယ်ကူလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်းလည်း တွေးမိသည်။ တစ်နာရီမပြောနှင့် တစ်မိနစ်စာ လျှပ်စစ်မီး ပြတ်တောက်သွားပါက ကျွန်တော်တို့လို နိုင်ငံ အတွက် ထိခိုက်မှုနည်းသော်လည်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပြီးသော နိုင်ငံများအဖို့မှာ ဒေါ်လာသန်းပေါင်းများစွာ ထိခိုက်သွားနိုင်သည်။ တစ်ခုရှိသည်က လျှပ်စစ်မီး

အနာဂတ်ကို တောင်းပန်ခြင်း Read More »

ဆရာတော်ရေးသည့် မှာတမ်းစာ 

မေတ္တာစာဆိုသည့် အရေးအသားတစ်ခုဟာ ယနေ့ခေတ်မှာ မရှိသလောက် ဖြစ်သွားပေပြီ။ သို့သော်လည်း မြန်မာစာ အတိုးတက်ဆုံးဟု ဆိုနိုင်သည့် အင်းဝခေတ်နှင့် ကုန်းဘောင်ခေတ်များတွင်မူ ခေတ်စားခဲ့ကြောင်း တွေ့ရပေသည်။ အင်းဝခေတ်တွင် ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရနှင့် ကုန်းဘောင်ခေတ်တွင် ဦးပုညတို့မှာ အထင်ရှားဆုံးဖြစ်သည်။ မေတ္တာစာဆိုသည်က မေတ္တာနှင့် စာကို ပေါင်းစပ်ထားခြင်း မဟုတ်ပါလော။ မေတ္တာ၏အနက်ကို လိုက်ကောက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ပါဠိဘာသာစကား ‘မိတ္တ’ (Mitta) မှ ဆင်းသက်လာသော မေတ္တာ (Metta) ဟူသည်မှာ မိတ်ဆွေကောင်းတို့၏ ချစ်ခင်ခြင်း၊ အကျိုး လိုလား ခြင်းနှင့် ငြိမ်းချမ်းစေလိုခြင်းဟူသော အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်သည်။ မေတ္တာဟူသော စကားလုံးသည် သက္ကတ ဘာသာ ‘Maitri’ မှ ဆင်းသက်လာပြီး ယင်းသည် နေမင်း၏ နွေးထွေးမှုနှင့် တူညီသော သဘောကို ဆောင်သည်။ နေမင်းသည် ကမ္ဘာလောကရှိ သက်ရှိအားလုံးအပေါ် ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ အလင်းနှင့် အပူကို

ဆရာတော်ရေးသည့် မှာတမ်းစာ  Read More »

တစ်ကွက်တည်းသော ဘဝနေနည်း

“ကျွန်တော်က သိုင်းကွက်အများကြီး ကစားတတ်တဲ့သူထက်စာရင် သိုင်းတစ်ကွက်တည်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ လေ့ကျင့်ထားတဲ့သူကို ပိုကြောက်တယ်”။  ထိုစကားကို ပြောခဲ့သူမှာ တစ်ချိန်က ကမ္ဘာကျော်ကွန်ဖူးမင်းသားကြီး ဘရုစ်စလီ (Bruce Lee) ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ဤစကားကို သိပ်ပြီး သဘောမပေါက်ခဲ့ပေ။ မည်သည့်ပညာကိုပဲသင်သင် တစ်ခုတည်းကိုသာ သင်ယူ၍မရဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ ကွန်ဖူးဆိုလျှင်လည်း ကွန်ဖူးသိုင်းကစားကွက်ပေါင်းများစွာကို ပြည့်စုံအောင် သင်ကြရသည် မဟုတ်ပါလား။ မည်သူမျှ “တစ်ကွက်တည်းသင်ပေးပါ” ဟုလည်း မပြောကြချေ။ ကျောင်းသားဘဝကဖြစ်၍ “အင်း… ဘရုစ်စလီကိုခေါ်ပြီး ကျောင်းတွေမှာ ဘာသာရပ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ သင်ပေးဖို့ ပြောဦးမှ” ဟုပင် နောက်ပြောင်ခဲ့ ကြသေးသည်။  သို့သော်လည်း ဘရုစ်စလီ ပြောလိုသည်မှာ သင်ယူခြင်းသက်သက်နှင့်မဆိုင်။ သင်ယူသည့်ကိစ္စတွင် မည်သည့် ပညာရပ်ကို မဆို သင်ယူနိုင်သည်။ သို့သော် ဘဝရပ်တည်ရေးအတွက် အမှန်တကယ် လိုအပ်သည်မှာ ထိုသင်ယူခဲ့သည့် ပညာရပ်များထဲမှ “တစ်ကွက်” သာလျှင်

တစ်ကွက်တည်းသော ဘဝနေနည်း Read More »

ရာဇဝင်လမ်းမပေါ်မှာ သင်းပျံ့နေသောချစ်ခြင်း

“စဘိုင်ဒီကျော့မောင်ရေ…” “သန်း စဘိုင်ဒီ…” ကိုကျော့မောင်တစ်ယောက် အိမ်ရှေ့အထွက်တွင် ရုံးစာရေးကြီး သူရိန်က လှမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လက်အုပ်ကလေးချီလျက်။ ကိုကျော့မောင်၏ လက်အုပ်ကလေးက နှုတ်ခမ်းနားတွင်ရှိပြီး ရုံးစာရေးကြီး လက်အုပ်က မေးစေ့နားတွင် ရှိနေလေသည်။ ကိုကျော့မောင်က ဈေးရောင်းသူဖြစ်သဖြင့် ရုံးစာရေးကြီးက လက်အုပ်ကို မေးစေ့နားတွင် ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ရုံးစာရေးကြီးမှာ ရာထူးအရာခံနှင့် ဖြစ်၍ ကိုကျော့မောင်၏ လက်အုပ်မှာ နှုတ်ခမ်းနားသို့ ကပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်က သူတို့၏ ဓလေ့ထုံးစံပင် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ထက် ရာထူးအရာခံ ကြီးသူများဆိုလျှင် နှုတ်ခမ်းနားတွင် လက်အုပ်ကို ကပ်လျက်ဖြင့် နှုတ်ဆက်လေ့ရှိကြသည်။ ကိုယ်ထက်ငယ်သူများဆိုလျှင် မေးစေ့နားတွင် ထားကြသည်။ ကိုကျော့မောင်တို့ ကိုးကွယ်သည့် သံဃာတော်များအတွက်မူ နှာခေါင်းနားတွင် ထားကြရသည်။ ထုံးစံအရဆိုလျှင် ကိုကျော့မောင်ကသာ ရုံးစာရေးကြီးကို အလျင်ဦးဆုံး နှုတ်ဆက်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း

ရာဇဝင်လမ်းမပေါ်မှာ သင်းပျံ့နေသောချစ်ခြင်း Read More »

ကလောင်ရိုးဖြင့် စည်းရိုးထိုးမည်လော

စာရေးဖို့ဆိုတာကလည်း ကိုယ်တိုင် အတွေ့အကြုံများသူ (သို့မဟုတ်) စာပေလေ့လာလိုက်စားမှုဆိုသည့် အရာနှစ်ခုထဲကမှ တစ်ခုခုသော်လည်းကောင်း၊ နှစ်ခုစလုံးသော်လည်းကောင်း ပြည့်စုံနေရမည် မဟုတ်လား။ သို့တည်းမဟုတ်လျှင် ကိုယ့်ခံစားချက်တစ်ခုကို ချရေးလိုက်ရုံဖြင့် စာရေးဆရာ အလွယ်လေး ဖြစ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဤသို့ ထင်မြင်ယူဆမည်ဆိုလျှင် လူတိုင်း စာရေးဆရာများ ဖြစ်နေကြလိမ့်မည်မှာ မလွဲဧကန်တည်း။ စာရေးဆရာ မဖြစ်နိုင်သော်လည်း စာရေးသူတစ်ယောက်အဖြစ် ခံစားချက်ရှိသူတိုင်း ဖြစ်ခွင့်ရှိသည်။ ကျွန်တော့်အမြင် ပြောရလျှင်မူ စာရေးသူတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ရာတွင် မည်သို့နည်းဖြင့်ဆိုသည့် ဝါကျဖွဲ့ထုံးနည်းစနစ်ကို အထူးဂရုပြု လေ့လာလိုက်စားစရာ လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။ ဤသို့ဆိုရခြင်းမှာ အဆင့်အတန်း ခွဲခြားလိုခြင်းမဟုတ်။ ရှိသင့်ရှိထိုက်၊ ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သည်ကိုသာ ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ခေတ်တိုင်းခေတ်တိုင်းတွင် စာပေနှင့်ပတ်သက်၍ ရေးဖွဲ့မှတ်တမ်းတင်ကြသည်။ သို့သော် ခေတ်တစ်ခေတ်တွင် ရေးဖွဲ့ခဲ့ကြသူတိုင်းသည် နောက်တစ်ခေတ်ရောက်သည်အထိ တင်ကျန်ရစ်ခဲ့သူ နည်းပါးလှပါသည်။ ခေတ်အဆက်ဆက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် နည်းပါးပါသည်။ ထိုအခြင်းအရာကား ဥပမာထုတ်ပြစရာ

ကလောင်ရိုးဖြင့် စည်းရိုးထိုးမည်လော Read More »

Pachamama ကယ်တော်မူပါ

“ပျံသန်းတဲ့ငှက်ကို သူတို့မို့ ဖမ်းချင်တာ . . . . ရွှေလှောင်အိမ်မှာ ပျော်လို့မရပါ . . . ချစ်တဲ့ကောင်းကင်ရဲ့ လွတ်လပ်မှုကိုရှာ “ ဆိုသည့် သီချင်းလေးကို တစ်ချိန်က အလွန်နှစ်သက်မိခဲ့၏။ ရှမ်းသံလေး ခပ်ဝဲဝဲက သဘာဝသရုပ်ကို ပေါ်အောင် တမင်ဖြည့်ဆည်းပေးနေလို့လားမသိ။ တေးရေး ဆရာစိုင်းခမ်းလိတ်၏ သီချင်းများတွင် ဤကဲ့သို့ သဘာဝနှင့် ဆက်စပ်လျက် ရေးဖွဲ့လေ့ရှိသည်။ နောက်ဆုံးအပိုဒ်ဖြစ်သည့် ‘ချစ်တဲ့ချစ်သူရဲ့ ယုယမှုကိုရှာ’ ဆိုသည့် အပိုဒ်တွင် လူငယ်တို့သဘာဝတွင် ဖြစ်တည်တတ်သည့် ချစ်ခြင်းအကြောင်းဖြင့် နှိုင်းယှဉ်ရေးဖွဲ့ပြသွားသည်မှာ ကျွန်တော်တို့ လူငယ်ထုအတွက် အားကိုးစရာ လက်နက်ကြီးတစ်ခု ရလိုက်သလိုမျိုး ခံစားရစေခဲ့သည်။ ဟုတ်သည်။ ငှက်တို့မည်သည် ကောင်းကင်တွင်သာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပျံသန်းခြင်းသည်သာ ငှက်၏ အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သလို၊ ပန်းဆိုသည်မှာလည်း

Pachamama ကယ်တော်မူပါ Read More »

လက်ခုပ်တီးခြင်း အနုပညာ

များသောအားဖြင့် “Got Talent” ဟုခေါ်သည့် တစ်ဦးချင်း (သို့) အုပ်စုလိုက် စွမ်းရည် ပြိုင်ပွဲများ မျိုးစုံကို ကြည့်ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်ဘာလုပ်ရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ရခက်နေသည့် အချိန်မျိုးတွင်ဖြစ်သည်။ ထိုပြိုင်ပွဲပေါင်းများစွာသည် youtube ပေါ်တွင် အများကြီး ရှိပါသည်။ နာမည်ကြီးသည့် Britain’s Got Talent နှင့် America’s Got Talent – AGT ဟုခေါ်သည့် စွမ်းရည်ပြိုင်ပွဲများကို ကျွန်တော် ကြည့်ဖြစ်သည်။ ထိုပြိုင်ပွဲများကို ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်သူ၊ အကဲဖြတ်ဒိုင်လူကြီး၊ အားပေး သည့်ပရိသတ် စသည့်အားလုံးကို သဘောကျမိသည်။ Got Talent အစီအစဥ်ကို စီစဥ်သူ ဆိုင်မွန် ကောင်ဝဲလ် (Simon Cowell) က ကမ္ဘာ့နိုင်ငံပေါင်း ၇၀ ကျော်ကို “Got Talent”

လက်ခုပ်တီးခြင်း အနုပညာ Read More »

ကမ္ဘာပေါ်မှာ တသဲသဲ

သရေး နောက်ပစ် သဲပဲဖြစ်ဖြစ် သရေး ညသတ်သည်းပဲ ဖြစ်ဖြစ် ထိုသဲ၊ သည်းများနှင့် ပတ်သက်ပြီး အတော်လေး ရုန်းကန်ခဲ့ဖူးသည်။ သဲက ငယ်စဉ်ကျောင်းသားဘဝကဖြစ်ပြီး သည်းကတော့ ပျံတတ်သည့် အရွယ်ရောက်မှဖြစ်သည်။ ထိုသဲ နှစ်မျိုးတွင် ငယ်စဉ်ကကြုံခဲ့ရသည့် သဲကရိုးသားသည်ဟု ပြောရမည်ထင်သည်။ ညသတ် သည်းကဖြင့် အတော်မာယာများသည်။ တခြားမကြည့်နှင့် စာရေးကြရာတွင် အသည်းအသက် ဟုရေးသည်။ အသဲအသက် ဟူ၍ မရေး။ သို့သော်လည်း အသဲလေးဆို ပြန်လျှင် နောက်ပစ် သဲသွားပြန်သည်။ မည်သူမှ အသည်းလေးဟု မရေးကြပြန်။ ထိုကြောင့် သက်ဆိုင်သူများမဆိုနှင့် စာရေးကြရာတွင်ပင် မူမမှန်၍ လွမ်းခဲ့ ဆွေးခဲ့ရစေသလားမသိ။ ဤအကြောင်း အရာကို သည်လောက်နှင့်ပင်ရပ်ထားသည်က ပို၍အဆင်ပြေမည်ထင်သည်။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ကလည်း ငုတ်မိသဲတိုင် မလုပ်ချင်သည်က ပို၍မှန်မည်ထင်သည်။ သက်ရှိလူတွေ

ကမ္ဘာပေါ်မှာ တသဲသဲ Read More »