thecorner_editor

တစ်နေ့တစ်နေ့ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်မရိုးအောင်ကြားနေရသည်က “ဂျပန်သွားမလို့ ကျွန်တော် ဂျပန်စာ သင်နေတယ်” ဆိုသည့်စကားပင်ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ငွေရေးကြေးရေ အနည်းငယ်ချောင်လည်သည့် မိသားစုဝင်များမှ လူငယ်အားလုံးလိုလို၏ ပါးစပ်ဖျားတွင် တွဲခိုနေသည်။ ကိုယ့်အပေါင်းအသင်းများ တွင်လည်း “ သားကို ဂျပန်ပို့မလို့ကွာ” “သမီးကို ဂျပန်ပို့မလို့ကွာ”။ ကိုယ့်ဆွေမျိုးများထဲတွင်လည်း ထိုနည်း လည်းကောင်း။ ကိုယ့်ရပ်ကွက်များထဲတွင်လည်း ထိုနည်းနှင်နှင်။ တချို့လူနိုင်များကဆိုလျင် “ဟေ့ကောင် မင်းမှာ အဆက်အသွယ်လေး ဘာလေးမရှိဘူးလား။ ငါ့သားကွာ သွားမလို့လုပ်နေတာ ကြာနေပြီ။ အခုထိကိုမထွက်ရသေးဘူး” ကတစ်ဖုံ။ “ အေဂျင်စီတွေက အင်တာဗျူး ဆိုလို့ ဗျူးလိုက်တာပဲကွာ။ ဒါပေမယ်လို့ ငွေကိုအရင်တောင်းနေတယ်ကွ။ အဲဒါ စိတ်ချရပါ့မလား” ဟူ၍တသွယ်။ သြော် ဒုက္ခ..  ဒုက္ခ.. ။ ကျွန်တော့်ဘာသာ အေးအေးနေပေမင့် စာရေးဆရာကြီးဆိုပြီး ဒီကောင်တော့ သိနိုင်မယ်ထင်ပြီး

မကြာခင်ကလေးက The Corner Online Magazine ဆောင်းပါးတွေထဲက ဆရာဝင်းထွဋ်ဇော်ရဲ့ အိန္ဒိယ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဆောင်းပါးလေး ဖတ်မိသဖြင့် တစ်ချိန်ကစိတ်ဝင်စားခဲ့ဖူးသည့်အကြောင်းအရာကိုပြန် အမှတ်ရမိသည်။ ထိုအကြောင်းကို တစ်ကမ္ဘာလုံးသိသည်။ ၂၀၀၈ ခုနှစ်တွင် ဆုပေါင်းများစွာ သိမ်းပိုက်ဖူးသည့် Slumdog Millionaire ဆိုသည့် ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားပင်ဖြစ်သည်။ ဇာတ်အိမ်တည်ရာ နယ်မြေဖြစ်သည့် ဒရာဗီသည်က ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ဆိုလျင် လူအတော်များများက ပွန်းပွန်းတီးတီး နေလေ့မရှိ။ ကျွန်တော်က ထိုသို့မဟုတ်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆင်းရဲသားများ တစ်နည်း လက်လုပ်လက်စားများနေသည့် နေရာနားတွင် ကြီးပြင်း လာသူဖြစ်၍ သူတို့ နှင့် ပေါင်းသင်းနေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ရပ်ကွက်က တစ်ချိန်က ဆန်စက်ကြီးများ အများဆုံး ရှိ၍ ထိုစက်တွင် လုပ်ကိုင်ကြသည့် အလုပ်သမားများအများစုမှာ စက်ဝန်းကျင်တွင်သာနေထိုင်ကြ သည်။ ဂရန်မရှိ