ရဲရင့်လင်းလက်

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးဆယ်က ဆိုင်ဂုံမြို့ကနေ နောက်ဆုံးလက်ကျန် အမေရိကန်နိုင်ငံသားတွေကို ကယ်ထုတ်ခေါ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ စစ်ကြောင့် ကျေမွပျက်စီး ဆင်းရဲမွဲတေနေတဲ့ နိုင်ငံကို ကျောခိုင်းစွန့်ခွာခဲ့ရတဲ့ အခြေအနေပါ။ ဟိုချီမင်းလို့ အမည်သစ်ပေးထားတဲ့ ဒီကနေ့ ဆိုင်ဂုံမြို့ဟာ လူဦးရေ ကိုးသန်းကျော်ရှိတဲ့ ကမ္ဘာ့မြို့ကြီး ဖြစ်နေပါပြီ။ မိုးမျှော်အထပ်မြင့်တိုက်ကြီးတွေ၊ ခမ်းခမ်းနားနား ထည်ထည်ဝါဝါ အမှတ်တံဆိပ်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့မြို့ပါ။ ဒါဟာ ဗီယက်နမ် နိုင်ငံအတွက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားရမယ့်အချိန်လို့ ခင်ဗျားစိတ်ထဲ တွေးထင်ကောင်း တွေးထင်ပါလိမ့်မယ်။ ဗီယက်နမ်နိုင်ငံဟာ ဆင်းရဲမွဲတေမှုကို ကျော်လွှားဖြေရှင်းနိုင် ခဲ့သလို အမေရိကန်နိုင်ငံကို ကုန်ပစ္စည်း တင်ပို့နေတဲ့ ထိပ်တန်းဆယ်နိုင်ငံထဲက တစ်နိုင်ငံလည်း ဖြစ်တယ်။ အက်ပဲနဲ့ ဆမ်ဆောင်းလို ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ကုန်ပစ္စည်းထုတ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီ ကြီးတွေ စုဝေးရာနေရာလည်း ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ တကယ့်ပကတိအခြေအနေကတော့ ဗီယက်နမ်နိုင်ငံဟာ အခက်အခဲ အကျပ်အတည်း

တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းအနေနဲ့ ဒေါ်နယ်ထရမ့်ရဲ့ ကုန်သွယ်ရေးမူဝါဒအပေါ် ဘယ်လိုပဲ ရှုမြင်ရှုမြင်၊ အိန္ဒိယနိုင်ငံကို သွင်းကုန်တို့ရဲ့ ဘုရင်လို့ သမုတ်လိုက်တာက အလွဲကြီးလွဲတယ်လို့တော့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။ အိန္ဒိယနိုင်ငံရဲ့ ပထမဦးဆုံးသော ဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်တဲ့ ဂျဝါဟာလာလ်နေရူးဟာ ပြည်ပကုန်သွယ်ရေး ဆိုတာ ကိုလိုနီဇာတ်သွင်းခံရမယ့် လမ်းကြောင်းလို့ပဲ ရှုမြင်ခဲ့တာပါ။ နေရူးက ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စုရဲ့ စီးပွားရေးအရ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်ရေး မူဝါဒအပေါ် လေးစားအားကျခဲ့ပါတယ်။ တိုင်းပြည်ရဲ့ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေးကိစ္စရပ်တွေမှာ နိုင်ငံတော်အစိုးရက ထိန်းချုပ်ထားရမယ်ဆိုတဲ့ နေရူးရဲ့ ကိုယ်ကျိုးစီးပွား ကာကွယ်ရေးမူဝါဒဟာ ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စုပြိုကွဲခဲ့တဲ့ ၁၉၉၁ ခုနှစ်အထိ သက်ဆိုးရှည်ကြာခဲ့ပါတယ်။ ဒီလို သက်ဆိုးရှည်ကြာခဲ့မှုကပဲ အိန္ဒိယနိုင်ငံမှာ စျေးကွက် လွတ်လွတ် လပ်လပ် ယှဉ်ပြိုင်ရေးကို ဦးတည်တဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေကို ဖြစ်ပွားစေခဲ့တာပါ။ ပြောရရင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေ ပြုလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုပေမယ့် အိန္ဒိယနိုင်ငံရဲ့ သွင်းကုန်ခွန် နှုန်းထားဟာ